ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: Χρίστος Στεργ. Μπελλές ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ…

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ…

 

(Νουβέλα του Χρίστου Μπελλέ, αφιερωμένη στη «γιαγιά» του κόσμου όλου…)

Αλλιώτικα τον έσφιξε στην αγκαλιά της απόψε… θαρρούσες για στερνή φορά… Κείνος στα δεκαπέντε του, στα ογδόντα της εκείνη…

−« σ’ αγαπώ… σ’ αγαπώ…» του ψιθύριζε και τον γιόμιζε φιλιά…

Πάγωσαν οι ματιές στο συναπάντημά τους∙ λαχταρούσαν συνθήματα ψυχής…

−« Ακόμα κι άνθρωπο να σκοτώσεις, έλα σε μένα∙ εγώ θα πω πως το ’κανα…»!!!

Αφέθηκε λεύτερος ο όρκος της ασπαίρουσας αγάπης απ’ τα χείλη της…

Απ’ τ’ άσπρο σύγνεφο ο πατέρας του αγνάντευε έκθαμβος την έκπαγλη σκηνή του έρωτα… Νηφάλιος επέστρεψε στις κοιλάδες της αιωνιότητας… ήσυχος…

Τόσο μικρός ο Χρίστος, μα μέγιστα τα δώρα του: της «Φτώχειας», της Αγάπης…

Τον ξαναπήρε αγκαλιά… στερνά…

Μετά η σιωπή, η βροχή, ο δρόμος, το γιοψύρι, το λιόγερμα, η βροχή στη τσίγκινη σκεπή της φάμπρικας, η λόγχη του κυπαρισσιού γυμνή στο σύθαμπο, η νύχτα, το μοιρολόι της γλαύκας στες στέγες, ο θάνατος, το μακρόσυρτο παραμύθι μες στες κατεβασιές του Χειμώνα, το αίμα του καλοκαιριού σε κάθε πρωτοβρόχι, τα πράγματα που άγγιξαν και άγιασαν τα χέρια της…

Παντού και πάντοτε …Εκείνη… μαζί με τα δώρα της τ’ ανείπωτα: Αγάπη, «Φτώχεια»… Νυν και αιεί…

Χρίστος Στεργ. Μπελλές.

 

Δείτε παλαιότερα δημοφιλή άρθρα (Επιλογή από την Google)