“Ούτε μίαν καλύβην….” – γράφει η Αλεξάνδρα Σταματουλάκη

“Ούτε μίαν καλύβην….”

Όνειρο, επιθυμία, σκοπός του κάθε Έλληνα, από συστάσεως ελληνικού κράτους, ήταν να βάλει ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι του. Και τούτο γιατί αν δεν φρόντιζε εκείνος για τη στέγασή του θα έμενε κυριολεκτικά αυτός και τα παιδιά του …στους πέντε δρόμους. “Σπίτι μου σπιτάκι μου και σπιτοκαλυβάκι μου”, λοιπόν!

Ως εκ τούτου σχεδόν όλοι προσπαθούσαν να αποκτήσουν μια κατοικία στο χωριό τους, κατόπιν ένα διαμέρισμα στην πόλη, ίσως και κάποιο εξοχικό. Όλα καμωμένα με ιδρώτα και αίμα αφού “ο καθείς εφ’ ω ετάχθη” ,άλλος στο “γιαπί, στο πηλοφόρι στο μυστρί”, άλλος στη θάλασσα μακριά απ’ τους δικούς του να θαλασσοπνίγεται, άλλος στο λιοπύρι ή στο κρύο στο χωράφι του, άλλος με την επιστήμη του κλπ, κλπ, για να μπορέσει με χίλιες δυο στερήσεις να βάλει “δυο φράγκα στην πάντα” και να εξασφαλίσει την κατοικία όχι μόνο τη δική του αλλά και των παιδιών του.
“Ούτε μίαν καλύβην….”

Όνειρο, επιθυμία, σκοπός του κάθε Έλληνα, από συστάσεως ελληνικού κράτους, ήταν να βάλει ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι του. Και τούτο γιατί αν δεν φρόντιζε εκείνος για τη στέγασή του θα έμενε κυριολεκτικά αυτός και τα παιδιά του …στους πέντε δρόμους. “Σπίτι μου σπιτάκι μου και σπιτοκαλυβάκι μου”, λοιπόν!

Ως εκ τούτου σχεδόν όλοι προσπαθούσαν να αποκτήσουν μια κατοικία στο χωριό τους, κατόπιν ένα διαμέρισμα στην πόλη, ίσως και κάποιο εξοχικό. Όλα καμωμένα με ιδρώτα και αίμα αφού “ο καθείς εφ’ ω ετάχθη” ,άλλος στο “γιαπί, στο πηλοφόρι στο μυστρί”, άλλος στη θάλασσα μακριά απ’ τους δικούς του να θαλασσοπνίγεται, άλλος στο λιοπύρι ή στο κρύο στο χωράφι του, άλλος με την επιστήμη του κλπ, κλπ, για να μπορέσει με χίλιες δυο στερήσεις να βάλει “δυο φράγκα στην πάντα” και να εξασφαλίσει την κατοικία όχι μόνο τη δική του αλλά και των παιδιών του.
Μα μήπως δύνανται οι ιδιοκτήτες να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη και να πληρώνουν ΕΝΦΙΑ, μαζί με ΦΑΠ, ΤΑΠ, Δημοτικούς φόρους, φόρο εισοδημάτων από ενοίκια, κλπ, κλπ, αλλά και ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΝΕΡΟ, ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΑ από τα φέσια των ενοικιαστών;

Η επόμενη κυβέρνηση, πάλι τη δεκαετία της κρίσης, εφαρμόζοντας σκληρότερη πολιτική κατά των ακινήτων κόντεψε να μας αναγκάσει να πουλήσουμε κυριολεκτικά και τα ίδια μας τα σπίτια.

Και ερχόμαστε στο σήμερα που λόγω πανδημίας οι ιδιοκτήτες καλούνται και πάλι να “πληρώσουν τη νύφη” με την υποχρεωτική μείωση ενοικίου ή ακόμη και τη μη καταβολή του λες και ευθύνονται αυτοί για την έλευση του κορωνοϊού. Ειπώθηκε πως κάτι απ’ τη χασούρα θα τους δώσει κάποτε το κράτος… άνευ τόκων φυσικά!!! “Ζήσε Μάη μου…”

Αλήθεια, ποιος νοιάζεται για τα γεροντάκια που περιμένουν κάθε μήνα αυτό το κουτσουρεμένο ενοίκιο, για να συμπληρώσουν τη σύνταξή τους;
Νοιάστηκε τόσα χρόνια το κράτος να στεγάσει αυτούς και τα παιδιά τους, να πληρώνει τις σπουδές τους, ή να τους σταθεί στις αναποδιές του βίου τους και τώρα έρχεται και τους αρπάζει τους κόπους μιας ζωής;

Από τα χρόνια της κρίσης και μετά απαξιώθηκε τόσο πολύ η ατομική ιδιοκτησία σε σημείο όχι μόνο να μην μπορεί κανείς να δημιουργήσει και να επενδύσει σε ακίνητα αλλά και να μην μπορεί να κληρονομήσει τα κεκτημένα των γονιών του. Ακούν οι νέοι μας για περιουσιακά στοιχεία των προπατόρων τους και βγάζουν φλύκταινες γιατί ο Γολγοθάς συνεχίζεται. Για ρωτήστε όσους γονείς προσπάθησαν, με όλη την καλή τους διάθεση, να μεταβιβάσουν στα παιδιά τους αυτό που τους ανήκει. Έμπλεξαν τόσο πολύ στα γρανάζια της γραφειοκρατίας, πληρώνοντας τα μαλλιά της κεφαλής τους, που βλαστήμησαν την ώρα και τη στιγμή γι’ αυτή τους την απόφαση.

Φτάσαμε σε σημείο να θεωρούνται τυχεροί και ευτυχέστεροι αυτοί που “δεν έχουν στον ήλιο μοίρα”. Έτσι και τα παιδιά μας δεν θέλουν επ’ ουδενί, όχι μόνο να κληρονομήσουν από εμάς, αλλά και εξ’ ιδίων να αποκτήσουν …ούτε μίαν καλύβην…!!!

Αλεξάνδρα Σταματουλάκη
Δασκάλα

 

Δείτε παλαιότερα δημοφιλή άρθρα (Επιλογή από την Google)